Online Hilfe

Modele sprężysto-idealnie plastyczne

Modele sprężysto-idealnie plastyczne zakładają, że powierzchnia plastyczności pozostaje niezmienna (stała) podczas plastycznego płynięcia.

Schematycznie ilustruje to diagram naprężenie-odkształcenie, gdzie σ_y oznacza granicę plastyczności oddzielającą odpowiedź sprężystą od plastycznej. Po osiągnięciu granicy plastyczności naprężenie w danym punkcie materiału pozostaje stałe, tj., σ = σ_y. Z drugiej strony, sprężysto-plastyczne modele materiałowe ze wzmocnieniem/osłabieniem umożliwiają stopniową ewolucję granicy plastyczności wraz z ewolucją odkształcenia plastycznego.

Po przekroczeniu granicy sprężystości przyrost całkowitego odkształcenia Δε odpowiada przyrostowi odkształcenia plastycznego Δε^pl. W przeciwieństwie do modeli liniowych odkształcenie początkowe jest sumą odkształceń wywołanych zmianą temperatury ε^θ = αΔθ, gdzie α jest współczynnikiem rozszerzalności cieplnej, i odkształceń plastycznych ε^pl, tzn. ε₀ = ε^θ + ε^pl. Naprężenie wyznaczane jest z części sprężystej całkowitego odkształcenia ε^el = ε - ε₀, tzn. σ = Eε^el. Określenie odkształcenia plastycznego zależy od wybranego typu modelu materiałowego.

Klasa modeli materiałowych sprężysto-idealnie plastycznych obejmuje modele: Druckera-Pragera, Mohra-Coulomba, Hoeka-Browna.